ما هر چه به سال نو نزدیکتر می شدیم بیشتر منتظر دعوت پدرشوهر جان و مادرشوهر جان بودیم ! البته قرار به رفتن نبود ولی خوب دل که داریم توقع داشتم حداقل تعارف می کردند! ولی خبری نشد که نشد!
روز اول عید بعد از تماس تلفنی و تبریک گفتن رو به همسری که چرا بابا و مامانت اصلا تعارف نکردن!
همسری با لحن جانبدارانه ای: ما که اصلا نمی خوایم بریم!
من: کاری به اون ندارم حداقل تعارف می کردند ما که نمی رفتیم! غیر از اینه!
روز دوازدهم فروردین مادرشوهر با همسری تماس گرفته و پشت تلفن گلایه می کرد.
من: چی شده؟
همسری:بابا و مامان ناراحتند می گن چرا نیومدی؟!؟!
من:
من:
من: می خواستی بگی الان وقت گفتن نیست حالا که عید تموم شده این حرف ها رو می زنند! حالا دیگه مطمئن هستند که نمی ریم که این حرفها رو می زنند!
همسری: نخیر خانوم! ما که اصلا نمی رفتیم به خصوص که خواهرای من اونجا هستند و آب شما با آنها توی یک جوی نمی رود!
من: اتفاقا به خاطر اینکه فکر نکنند اونجا فقط برای اونهاست و تو هم پسر اون خانواده هستی باید می رفتیم تو نگران من نباش بلدم با اونا چطور کنار بیام! اصلا تقصیر ما هست که نرفتیم سال دیگه از اول عید اونجا چادر می زنم!
الان که دارند همه رو از تهران خارج می کنند خواهر شوهر عزیزمان می خواهند به جمع خواهرانشان در تهران اضافه شوند و این جنگ تن به تن
را از دو به یک تبدیل به سه به یک کنند و بنده را از پا در آورند!!
دعا کنید که کارشان نشود که اگر جور شود ما در خانه مان دیگر چیزی به نام امنیت وجود نخواهد داشت و هر لحظه باید منتظر حضور ایشان در خانه مان باشیم زیرا و به دلیل اینکه ایشان اینگونه دوست دارند که بعد از رسیدن به پشت در اطلاع دهند که دارند به منزل شما رجعت کنند و دیدارشان را با شما تازه نمایند
!!
خود را به تلفن می رسانم و شماره خواهر شوهر جان
را می بینم و در این فکر که گوشی رو بردارم یا بر ندارم!! که بعد از چندلحظه تأمل گوشی رو بر میدارم و خواهر شوهر جان مانند اینکه میخواهند خبر بدی بدهند با اضطراب سراغ برادر گرامیشان را از من می گیرند و میگویند که گوشی موبایلش خاموش بود اگر پیداش کردی بگو که یه تماس بگیره 
و بنده: 
و به او اطلاع می دهم و ایشان در جواب می گویند که بله می دانم و زنگ زد. من پرسیدم اتفاقی افتاده که اینگونه پریشان خاطر بود؟
کی به تو گفته؟
و به دلیل تجارب قبلی مطمئن بودیم که تمام کس و کار همسری خواهند آمند 
و 
(چون مطمئن بودم همسری از طریق خواهر جانشان پیچانده میشوند پافشاری نکردم)
كار به اينجا ميرسيد كه شام خوردي؟(دقت كنيد نمي پرسيدم شام چي داريد؟!؟!؟)
ولي همسري را خير!! و ما در ذهن خود كه اشكالي ندارد بعدا همسري قدر ما را خواهد دانست!! 
كه چرا جوابش رو ندادي يا حداقل ميومدي من رو صدا ميكردي تا جوابش رو بدم!!
با پدرشوهر تماس گرفته تا از ايشان به خاطر زحمتشان تشكر نمايم كه پدر شوهر فكر ميكند كه من از موضوعي كه رخ داده است خبر دارم و ميگويد زياد به حرفهاي سوسن و خواهراش اهميت نده اونها يادشون رفته موقعي كه خودشون تازه ازدواج كرده بودند ما براي اونها هم از اينجور خرجها ميكرديم كه حالا از اين حرفها ميزنند.
تلفن بر روی پیغام گیر می رودو بعد از چند لحظه قطع می شود. مجددا تلفن زنگ می خورد و بر روی پیغام گیر می رود و صدایی ... به گوش می رسد:
که نشان از این است که به هدف مورد نظر که صحبت کردن در مورد این ماجرا است رسیده است شروع به صحبت می کند: آقای دکتر رو میگم آخه از صبح داشتیم با هم اس ام اس بازی می کردیم الان یک ساعت که نه اس ام اس داده نه زنگ زده نگرانش شدم!!
